War Shadows: ಯುದ್ಧದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಅಂತಿಮ ಆಶಾಕಿರಣ
ಮಾನವ ನಾಗರಿಕತೆಯು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶಿಖರವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೇ, ಜಗತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲ್-ಪ್ಯಾಲೇಸ್ಟಿನಿಯನ್ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಹೋರಾಟಗಳು ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರಂತಹ ನಾಯಕರು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಬಲಪಂಥೀಯ ಉಗ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರೇಮದ ಚಿಂತನೆಗಳು ಕೇವಲ ಗಡಿರೇಖೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷಗಳಲ್ಲ. ಇವು ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲದ ಆಂತರಿಕ ವಿಕೃತಿಯ ಮತ್ತು ಅಧಃಪತನದ ಸಾಂಕೇತಿಕ ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ.
ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಹೆಗೆಲ್ನಂತಹ ದಾರ್ಶನಿಕರ ಆಶಾವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಮನುಷ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಸುಸಂಸ್ಕೃತನಾಗುವ ಬದಲು, ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ತೊಡಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಪರಮಾಣು ಬಾಂಬ್ಗಳು ಮತ್ತು ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿಗಳ ಮೂಲಕ ಕೊಲ್ಲುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಯಾಂತ್ರೀಕೃತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದರಿಂದಾಗಿ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗದೆ ಹಿಂಸೆಯು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧದ ಕರಾಳ ನೆರಳು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೇ ಎದುರಾಗಿರುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.
ಸಾಮೂಹಿಕ ವಿಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸದ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯ ದುರಂತ
“ಇತಿಹಾಸದ ಕೆಲಸವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಸ್ಮೃತಿಗೆ ಜಾರಲು ಬಿಡದಿರುವುದು. ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಿರುಚಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ” ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಎರಿಕ್ ಹೋಬ್ಸ್ಬಾಮ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನವು ಎರಡು ಮಹಾಯುದ್ಧಗಳ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು, ಹಿರೋಷಿಮಾ-ನಾಗಾಸಾಕಿಯ ಮಾರಣಹೋಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಕೋಲ್ಡ್ ವಾರ್ ತಂದೊಡ್ಡಿದ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದೆ.
ಆ ಯುದ್ಧಗಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನೀಡಿದ ಏಕೈಕ ಕೊಡುಗೆಯೆಂದರೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಸಾವು, ಅನಾಥ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳ ಕಾಲ ಕಾಡುವ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತಗಳು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕರು ಈ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತು ಇತಿಹಾಸದ ಸಾಮೂಹಿಕ ವಿಸ್ಮೃತಿ ಅಥವಾ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್ ಅಮ್ನೇಷಿಯಾಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅವರು ದೇಶಪ್ರೇಮದ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗೌರವದ ಸುಳ್ಳು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದವನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಿಂದ ಕಲಿಯದ ನಾಗರಿಕತೆಯು ಪ್ರಗತಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದು ವಿನಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಂದಿನ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ನಾಗರಿಕತೆಯ ವಿಕೃತಿ
ಆಧುನಿಕ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧಗಳ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಅಥವಾ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಬದ್ಧತೆಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಗ್ನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಅತಿಯಾದ ಭೋಗ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಮಾತ್ರ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ಇಂದು ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹತೋಟಿಗಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿದೆ.
ತೈಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಉದ್ಯಮದ ಲಾಭದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಡಾಲರ್ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಂದಿನ ಬಹುತೇಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಮೂಲ ಅಜೆಂಡಾವಾಗಿದೆ. ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ದೈತ್ಯ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುವುದು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆದಷ್ಟೂ ಅವರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳು ತುಂಬುತ್ತವೆ.
ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಅತಿಯಾದ ಲೂಟಿ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಹಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಜೀವಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಸಂಘರ್ಷವು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಹಣದುಬ್ಬರದ ಅಲೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನ ಸಾಮಾಜಿಕ ನರಕ
ಯುದ್ಧದ ನಿಜವಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ತೆರುವುದು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಗಡಿಯಿಂದ ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ತಳಮಟ್ಟದ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕರು. ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಸಣ್ಣ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ನೇರ ಪರಿಣಾಮವೇ ತೀವ್ರವಾದ ಹಣದುಬ್ಬರ ಅಥವಾ ಇನ್ಫ್ಲೇಷನ್.
ಇನ್ಫ್ಲೇಷನ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗಳ ಆಕ್ರಂದನ. ಇಂಧನ ಬೆಲೆಗಳ ಏರಿಕೆ, ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕುಸಿತವು ಬಡವರ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ನರಕಸದೃಶವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳ ಆಧುನೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕಾದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣವನ್ನು ಮಿಸೈಲ್ ಮತ್ತು ಬಾಂಬ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಪೋಲು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಯುದ್ಧದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊಡೆತವು ದೇಶವೊಂದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧೋನ್ಮಾದದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳಾದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೌಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.
ನಾಗರಿಕತೆಯ ನೈಜ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ: ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಅಹಿಂಸೆಯತ್ತ ಪಯಣ
ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಾಗಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಾಗರಿಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯನು ಕಾಡುಮೃಗದಂತಹ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಕರುಣೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯತ್ತ ನಡೆಸುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.
“ನಾಗರಿಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಗತಿಯು ಮನುಷ್ಯನ ಆಯುಧಗಳ ಆಧುನೀಕರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಕಡಿತದಲ್ಲಿದೆ” ಎಂದು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ದಾರ್ಶನಿಕ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಶ್ವೈಟ್ಜರ್ ಅತ್ಯಂತ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಮನುಷ್ಯ ಜನಾಂಗವು ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಸುಂದರ ಸೌಧವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದೆ.
ಆದರೆ ಯುದ್ಧ ಎಂಬ ಉನ್ಮಾದವು ಆ ಇಡೀ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಪಾಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತನ್ನು ಕೆಡವುವುದು ಮತ್ತು ನಾಶ ಮಾಡುವುದು ವಿಕೃತಿಯ ಲಕ್ಷಣವೇ ಹೊರತು ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಮಾನವ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ವಾಸಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ನಾಗರಿಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ.
‘ಹಿಂದ್ ಸ್ವರಾಜ್’ ಮತ್ತು ಯಾಂತ್ರಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ
ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಕೃತಿಯಾದ ‘ಹಿಂದ್ ಸ್ವರಾಜ್’ ನಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಭೀಕರತೆಯ ಕುರಿತು ಒಂದು ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆಯೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರು. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಯು ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಸುಖ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ಲಾಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಇದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಕಂಗಾಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗಿನ ದುರಾಶೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಎಂಬ ತತ್ವವು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅವರ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯದ ನುಡಿಯು ಇಂದಿನ ಅಣುಬಾಂಬ್ಗಳ ಯುಗಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ.
ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಾರದು; ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಒಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಆತ್ಮಬಲವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಗಾಂಧೀಜಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು. ಇಂದಿನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತು ಈ ತತ್ವವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿರುವುದರ ದಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ನಾವಿಂದು ಜಾಗತಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದಿ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರ ತಾತ್ವಿಕ ಹುಡುಕಾಟ
ಯಾವಾಗ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಯುದ್ಧದ, ನಾಶದ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೋ, ಆಗ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದ ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರು ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ.
ಲಿಯೋ ಟಾಲ್ಸ್ಟಾಯ್ ಅವರ ಮಹಾಕೃತಿ ‘ವಾರ್ ಅಂಡ್ ಪೀಸ್’ ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಯುದ್ಧದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಾಮೂಹಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಅಹಂಕಾರದ ತೀವ್ರವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಿದೆ. ಟಾಲ್ಸ್ಟಾಯ್ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಯುದ್ಧವು ಮನುಷ್ಯನ ದೈವಿಕ ಗುಣವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಕರಾಳ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಫ್ಯೋಡರ್ ದೋಸ್ತೋವ್ಸ್ಕಿ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮಾನವನ ಆಂತರಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯದ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಪರಸ್ಪರರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಮಿಡಿಯುವ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಸಾರುತ್ತವೆ.
ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ನೀಡುವ ಏಕೈಕ ಉತ್ತರ
ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ರಾಜಕೀಯವು ಗಡಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ “ನಾವು ಮತ್ತು ಅವರು” ಎಂಬ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯವು ವೈರಿ ದೇಶದ ನಾಗರಿಕನಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇ ನೋವು, ಆಸೆ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ಟಿನಿಯನ್ ಕವಿಯ ಕವಿತೆಯು ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲದು; ಒಬ್ಬ ಇರಾನಿ ಲೇಖಕನ ಕಥೆಯು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಜೆಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬಲ್ಲದು. ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಎಂಪತಿಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ರಾಜಕೀಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಜನರ ಮನಸ್ಸುಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರಲಾರವು. ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಮೌಲಿಕವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಾಗಿ ಶಾಂತಿಯ ಸೌಧದ ನಿರ್ಮಾಣ
ಇಂದಿನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೈನಿಕರ ಪಡೆಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾದ ಯುದ್ಧೋಪಕರಣಗಳಾಗಲಿ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಮೂಡಿಬರುವ ವೈಚಾರಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳು. ಆರ್ಥಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಈ ಸುಂದರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನರಕವಾಗಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಿದೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಿರುವುದು ಹಣದುಬ್ಬರದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ, ದ್ವೇಷದ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧದ ಕರಾಳ ನೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಜಗತ್ತನ್ನಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ, ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಸುಂದರ ಸಮಾಜವನ್ನು.
ಇನ್ನಾದರೂ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕಿ ಪಾಠ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ ಹಾಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೌಲಿಕ ತತ್ವಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿಯ ಹೊಸ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
References:
-
ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ: ಲಿಯೋ ಟಾಲ್ಸ್ಟಾಯ್ ಅವರ ‘ವಾರ್ ಅಂಡ್ ಪೀಸ್’ (War and Peace) – ಜಾಗತಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಕುರಿತಾದ ದಾರ್ಶನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ.
-
ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ: ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ‘ಹಿಂದ್ ಸ್ವರಾಜ್’ (Hind Swaraj) – ಆಧುನಿಕ ಭೌತಿಕ ನಾಗರಿಕತೆಯ ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯ ಮಾರ್ಗ.
-
ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಶೋಧನೆ: ಯುದ್ಧದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಹಣದುಬ್ಬರವು ಬಡ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ದೇಶಗಳ ಜನಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕುರಿತಾದ ಸಮಕಾಲೀನ ಆರ್ಥಿಕ ವರದಿಗಳು.
Disclaimer:
ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಸಾಂಕೇತಿಕ ವಿವರಣೆಗಾಗಿ (Illustrations) ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಲೇಖನದ ಆಶಯವು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಮುದಾಯ ಅಥವಾ ದೇಶದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಲೇಖಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಿಲುವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು. ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಆಯಾ ಮೂಲಗಳ (Unsplash) ಕೃತಿಗಳಾಗಿವೆ.
