ಒಳ್ಳೆಯವರೇ ಆದರೂ, ಕೊಲೆಗಾರರ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ ನೋಡುತ್ತೇವೆ?
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ. ನೀವು ಇಡೀ ದಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೀರಿ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುತ್ತೀರಿ, ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತೀರಿ, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಗೌರವವಿದೆ. ಆದರೆ, ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಯಾವುದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತವೆ?
ಒಂದು ಭೀಕರ ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣದ ವರದಿ, ಬಗೆಹರಿಯದ ಸರಣಿ ಕೊಲೆಗಾರನ ಕಥೆ, ಹಣವನ್ನು ಲಪಟಾಯಿಸಿದ ವಂಚಕನೊಬ್ಬನ ಬಯಾಗ್ರಫಿ ಅಥವಾ ನೆಟ್ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿನ ಕ್ರೈಂ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ. ಹೌದು, ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯವರೇ. ಆದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಏಕೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಥೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ಜಾರುತ್ತದೆ? ಇದು ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮೊಬ್ಬರ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇಡೀ ಮಾನವ ಕುಲದ ಒಗಟು. ನಾಗರಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಥೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಸಿವು ಇಂದಿಗೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ದುಷ್ಟರ ಕಥೆಗಳು ನಿಮಗೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಕು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಅದು ನಿಮಗಿಂತಲೂ ನಿಮ್ಮ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿನ ‘ಎಚ್ಚರಿಕೆ’
ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ರೂಪಗೊಂಡಿರುವುದು ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಪಾಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ, ಮರದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಸುಂದರ ಹೂವಿಗಿಂತ, ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಹುಲಿಯ ಜಾಡು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಪಾಯವನ್ನು ಗಮನಿಸದವರು ಅಂದೇ ಮಡಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬದುಕುಳಿದವರೇ ಇಂದಿನ ಮಾನವರು.
ಈ ‘Negativity Bias’ (ನಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯ ಕಡೆಗಿನ ಒಲವು) ಇಂದಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ‘ಏನು ಸರಿ’ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ‘ಏನು ತಪ್ಪು’ ಅನ್ನೋದೇ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ 999 ಜನ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ವಿಶೇಷ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಲೆ ನಡೆದರೆ ಆ ಸುದ್ದಿ ಮರುದಿನ ಇಡೀ ಊರಿನ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ದೋಷವಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆಯ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚ.
ಪುರಾಣದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ತನಕ: ನೆರಳು ಮತ್ತು ಬೆಳಕು
ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವಷ್ಟೇ ತೀವ್ರವಾಗಿ, ರಾವಣನ ಪಾತ್ರದ ಆಳವನ್ನು, ಅವನ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಅಹಂಕಾರದ ಪತನವನ್ನು ನೀವು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ಮಹಾಭಾರತದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಲ್ಲದೆ ಆ ಕಥೆಗೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ದುಷ್ಟರಿಲ್ಲದ ಕಥೆ, ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದ ಅಡುಗೆಯಂತೆ.
ಇಂದಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲೂ ಇದೇ ಸೂತ್ರ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯವರ ‘ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ’ ಅಥವಾ ‘ಕಾಂತಾರ’ದಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ವಿಲನ್ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ನೋವಿರುತ್ತದೆ. ದರ್ಶನ್ ಅವರ ‘ಅಭಯ್’ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಶಿವರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಡಾನ್ಗಳವರೆಗೆ, ನೀವು ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಆ ಹಾದಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ‘ಮಾರ್ಮಿಕತೆ’ಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ.
ಮಲೆನಾಡಿನ ಜನಪದ ಮತ್ತು ನಿಗೂಢ ಕಥೆಗಳು
ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪದದಲ್ಲಂತೂ ಈ ಕತ್ತಲೆಯ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯಗಳ ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳ ಕಥೆಗಳಿರಲಿ, ಮಲೆನಾಡಿನ ‘ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ’ ಭೂತಗಳ ಕಥೆಯಿರಲಿ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳು. “ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದರೆ ಪತನವಾಗುತ್ತೀಯಾ”, “ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯ ಫಲ ಹೀಗೆ” ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ನೀತಿ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದಿನ ‘ಕ್ರೈಂ ಪೆಟ್ರೋಲ್’ ಅಥವಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಕ್ರೈಂ ಕಾಲಂಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು; ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ!
‘ಕಾಂತಾರ’ ಚಿತ್ರ
ಇತ್ತೀಚಿನ ‘ಕಾಂತಾರ’ ಚಿತ್ರವು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಕಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ದುಷ್ಟತನ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಮಾನವನ ಅತಿಯಾದ ದುರಾಸೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತೀಕ. ಇಂತಹ ಕಥೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಏಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆಂದರೆ, ದೈವಿಕತೆ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಮರೆತಾಗ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಕತ್ತಲೆ ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಿಗೂ, ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಘರ್ಷದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಥೆ.
ನಿಷೇಧಿತದ ಮೇಲಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ (The Forbidden Fruit)
ಮಾನವನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು—’ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಡ’ ಎಂದರಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುವುದು. ಅಪರಾಧಗಳು ಸಮಾಜದ ನಿಷೇಧಿತ ಗಡಿಗಳು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ದಾಟಲು ಅಂಜುವ ಆ ಗಡಿಯನ್ನು, ಒಬ್ಬ ಅಪರಾಧಿ ಹೇಗೆ ದಾಟುತ್ತಾನೆ? ಆ ಭಯದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆತನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ?
ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಬಲ್ಲಳು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ ನೀವು ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ “ಆಕೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಕತ್ತಲೆ ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು?” ಎಂದು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಆ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸಿನ ಅತೀ ಕರಾಳ ಮೂಲೆಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.
ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಕನ್ನಡಿ: ನೀವು ದುಷ್ಟರ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಏಕೆ ದಾಸರು?
ಖ್ಯಾತ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿ ಕಾರ್ಲ್ ಯುಂಗ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರಕಾರ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೂ ‘ನೆರಳು’ (Shadow) ಎಂಬ ಭಾಗವಿರುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಾಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಒಂದು ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಮರೆಮಾಚಿರುತ್ತೀರಿ. ಅಪರಾಧಿಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ತನ್ನದೇ ಆದ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ‘ನೆರಳು’ಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ‘ವಿಕೃತಿಯ ಕ್ಯಾಥರ್ಸಿಸ್’ – ನೀವು ಆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡದೇ, ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ಕರಾಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಜೊತೆಗೆ ‘ಕಂಟ್ರೋಲ್ಡ್ ಫಿಯರ್’ (ನಿಯಂತ್ರಿತ ಭಯ) ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಸಾಯುವ ಭಯವಿಲ್ಲದ ರೋಮಾಂಚನ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಡೋಪಮೈನ್ ಅನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ‘ಕ್ಯೂರಿಯಾಸಿಟಿ ಗ್ಯಾಪ್’ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತದೆ.
ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ದುಷ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳು: ಮೂರು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು
-
ರಾವಣ (ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದ ಸಂಘರ್ಷ): ರಾವಣ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ. ವೇದಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ ಅವನು, ಶಿವನ ಪರಮ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೂ, ಅವನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಅಹಂಕಾರ. ಇಂದು ಅಧಿಕಾರದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಅಹಂಕಾರದ ದಾಸರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ರಾವಣ ಒಂದು ಶಾಶ್ವತ ಉದಾಹರಣೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗೂ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ರಾವಣ ಇರುತ್ತಾನೆ. ರಾವಣ ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವನು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಹಂಕಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾನೆ.
-
ಮಂತ್ರವಾದಿ/ಮೋಸಗಾರ (ವಂಚನೆ ಮತ್ತು ಆಸೆಯ ಪ್ರತೀಕ): ಜನಪದ ಕಥೆಗಳ ಮಂತ್ರವಾದಿ ಕೇವಲ ಮಂತ್ರ-ತಂತ್ರ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ, ಅವನು ‘ಮೋಸ’ ಮತ್ತು ‘ಕುತಂತ್ರ’ದ ಸಂಕೇತ. ಅಡ್ಡಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವ ಆಸೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇವರು ಉದಾಹರಣೆ. ಇಂದಿನ ಸೈಬರ್ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಅಥವಾ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚಿ ಬೆಳೆಯುವವರು—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಜನಪದದ ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳ ಆಧುನಿಕ ಅವತಾರಗಳು. ಇಂದಿನ ಸ್ಕ್ಯಾಮ್ಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಈ ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತಾರೆ.
-
ಸೈಕೋಪಾತ್ (ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯ): ಆಧುನಿಕ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯವಿದು. ಕ್ರೂರಿ ಹಂತಕರು ಕೇವಲ ಅಪರಾಧಿಗಳಲ್ಲ, ಅವರು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ‘ಸಹಾನುಭೂತಿ’ (Empathy) ಎಂಬ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಇವರು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಿರುವವರು. ಇವರು ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲೂ ಅಡಗಿರುವ ‘ಸದಸದ್ವೀವೇಕ’ವನ್ನು ನಾವು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇವರೇ ನಮಗೆ ಬೆಂಚ್ಮಾರ್ಕ್ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರ್ಥ.
ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂಘರ್ಷ
ನೀವು ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಕೊಲೆಗಾರರನ್ನಾಗಲಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ‘ಮಾನವೀಯತೆ’ ಎಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಸಮಾಜವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದರೆ, ಮೊದಲು ಆಪತ್ತು ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡುವ ಆ ಕೊಲೆಯ ವಿಡಿಯೋ ಅಥವಾ ಓದುವ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಕಥೆ, ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿರುವ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಂಘರ್ಷದ ಪ್ರತೀಕ. ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರುವ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನೀವು ಒಂದು ಕ್ರೈಂ ಸರಣಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಕುಳಿತಾಗ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಿ—ನೀವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕೊಲೆಗಾರನ ಕಥೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅತೀ ನಿಗೂಢವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು.
ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು? ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅಥವಾ ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಅಪರಾಧದ ಕಥೆ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾ ಇದೆಯೇ? ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ.
References:
-
ಸುಧೀರ್ ಕಕ್ಕರ್ (Sudhir Kakar) – The Inner World: A Psychoanalytic Study of Childhood and Society in India
-
ಇರಾ ತ್ರಿವೇದಿ (Ira Trivedi) – The Anatomy of Hate
-
ಕೆ. ಜೈಶಂಕರ್ (K. Jaishankar) – Crime and Criminal Justice in India
-
ಕಾರ್ಲ್ ಜಂಗ್ (Carl Jung) – The Archetypes and the Collective Unconscious
Disclaimer: ಈ ಲೇಖನವು ಕೇವಲ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮತ್ತು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಮಾನವ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಈ ಲೇಖನದ ಉದ್ದೇಶ ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ವೈಭವೀಕರಿಸುವುದಾಗಲಿ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ.
Disclaimer: ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೇವಲ Representational purposes ಮಾತ್ರ. ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳ Copyright ಆಯಾ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಇವುಗಳನ್ನು Unsplash ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ Ownership ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
